Salı, Mayıs 15

Malihülya - 1


‘Bu şehrin havasına kıyafet beğendirmek zor ile imkânsız arasında bir beceridir.’

Günlerdir aklıma uğrayıp gidiyordu. Her seferinde erteledim. Bazen bahaneler buldum. Bazen de bahaneler beni buldu.  ‘Geç oldu şimdi uyuyordur.’ ‘İştedir rahat konuşamaz.’ ‘Canım sıkkın.’ ‘Sesimden anlar.’… Nihayet son tereddütlerimden kurtulup aramaya karar verdim. Radyoyu kapattım. Boğazımı temizledim. Telefona baktım. Ellerim titriyordu. Sesim de titremese bari. Tereddütler geri geldi. Sürekli pıt pıtı pıtıt pıt yapan ama bir türlü tam anlamıyla yanamayan ya da sönemeyen bir flüoresan lambası kadar kararsızdım. Ama arayacaktım. Numarayı buldum çabucak. Biraz uzun sürse vazgeçebilirdim. İsmini ekranda görmek kalp ritmimi değiştirmeye yetti. Derin bir nefes… Ara… Telefonu kulağıma götürdüm. Belki de kapalıdır. Umarım kapalıdır. Çalıyor. Kapatmak geldi aklıma. Çok geçti. Nasılsa numarayı görecekti artık. Belki duymaz. Umarım duymaz. Duydu.

— Efendim?

Görüşme uzunca sürdü. Telefonu kapattım. Aynada kendimi gördüm. Tıpkı iki yıl önceki gibi gülümsüyordum. Kafam allak bullaktı. Pişman mıydım? Değil miydim? Unutmak için harcadığım onca çaba boşa mı gitmişti? Nereye gidiyordum? Düşünmek istemedim. Hala gülümsüyordum. Dolabımdan onunla tanıştığım gün üzerimde olan kıyafeti çıkardım. Giydim. Yakıştı da. Aynaya bakıp kıyafetime ve saçıma son bir rötuş yaptım. Dairemden çıkıp arabamı park ettiğim sokağa geldiğimde yağmur çiselemeye başlamıştı. Meleklerin indirdiği damlalar beyaz gömleğimi tuval bellemiş, soyut bir resmin ilk dokunuşlarını yapıyordu. Canım sıkıldı ama rahmete lanet okuyacak değildim. Hızlı adımlarla arabama geldim. Bindim ve kapıyı kapattım.

devam edecek..

2 yorum:

Ben dedi ki...

fatmagül'ün gizli senaristi olduğunuzu dair söylentiler doğru mudur sayın fevkalade olağanüstü..Gelecek bölümde kapanan o araba kapısı açılacak mı..göz yaşlarımız akacak mı..ıssız acun kalacak mı..mutlu son olacak mı..

Adsız dedi ki...

yine Oktay mı yoksa?!